Novembro, eternamente…

30 Set

Novembro.

En pleno mes de setembro o almanaque esquecido segue aí, pendurado na súa parede, despois de tanto tempo.

Pasou aquel novembro e o Nadal, a primavera foise, o verán despediuse e xa chegou un novo outono…

Mais no almanaque esquecido segue a ser novembro.

Baleiran o edificio, seica ameaza ruína.

Saen as xentes, logo os mobles… Mais polo almanaque esquecido non pasa o tempo.

Fóra chove, fai sol, é día e noite, mais segue a ser novembro.

Azul sobre o lenzo branco da parede, no almanaque esquecido os días detivéronse en novembro.

Dende a rúa pódelo ver, azul sobre o branco lenzo da parede, esquecido… sempre novembro.

Poema calado do esquecemento. Alguén recolleu as súas cousas e foise mais deixouno aí, só, azul sobre o branco lenzo da parede, testemuña do abandono, da ruína, do pasado…

Xa non hai quen pase as súas follas e, daquela, testemuña en silenzo que a súa sentenza de morte chegou nalgún día dun pasado mes de novembro.

Iranse xuntos, o almanaque e a súa parede.

Despois de tanto tempo, talvez o almanaque meréceo.

A demolición do vello edificio está pactada mais, por burocracias e orzamentos, foi transcorrendo o tempo.

Dende que o almanaque quedou orfo pasaron días, semanas, meses, talvez agardando a chegada dun novo mes de novembro. Mais non será posible cumprir este último desexo.

Hoxe a máquina avanza impasible.

Pica, barrena, destrúe…

Ao seu paso caen os muros, caen os teitos.

Hora tras hora, día tras día, o edificio xa vencido vai caendo.

Porén, impasible ata o último momento, o almanaque esquecido segue aí, sobre a branca parede, agardando o bico do ferro.

Mañá será o último día, agora seino.

A sorte está botada e, arrincado xunto coa súa parede, para o almanaque azul xa non haberá outro mes de novembro.

Ao almanaque azul deixárono así, posiblemente dende novembro de 2009 e até hoxe, pendurado dunha parede da Casa do Mar de Cangas.

Decidido o derrube do edificio pola súa ruína, ao baleirar o mobiliario alguén esqueceuse de retiralo.

Aí permaneceu só, agardando, impasible ao paso do tempo, até este momento.

Neste 1 de outubro de 2010 o solar quedará baleiro e o almanaque azul… non verá a chegada dun novo mes de novembro.

Comments are closed.

asviaxesdamandragora

olladas virtuais na procura de raizame